Ułatwienia dostępu

Imieniny: Name day: Іменини: Infolinia: Hotline: Гаряча лінія: pon.–pt. 8:00–16:00 Mon–Fri 8:00–16:00 Пн–Пт 8:00–16:00 PL: 570 828 313 UK: 07934 470589 office@mindspace-edu.com

Psychoterapia integralna – analiza nurtów

Lista życzeń Udostępnij
Udostępnij kurs
Odnośnik strony
Udostępnij w mediach społecznościowych

O kursie

Specyfika diagnozy w różnych nurtach psychoterapii kurs dla psychologów i psychoterapeutów, który pokazuje jak różne szkoły terapeutyczne podchodzą do procesu diagnostycznego. Uczestniczy nauczą się jak CBT analizuje automatyczne myśli, jak terapia systemowa bada wzorce rodzinne, czy jak nurty humanistyczne stawiają w centrum osobę klienta. Kurs obejmuje także najnowsze trendy trzecią falę CBT z technikami uważności, podejście integracyjne łączące różne metody oraz kluczowe kwestie etyczne w diagnozie. Dzięki praktycznym przykładom i case studies uczestnicy zdobędą umiejętności dostosowywania procesu diagnostycznego do konkretnego nurtu terapeutycznego oraz nauczą się etycznego podejścia do diagnozy w różnorodnych kontekstach kulturowych i społecznych.

Po ukończeniu programu uczestnik otrzymuje imienny certyfikat oraz suplement opisowy dokumentujący zakres tematyczny programu, osiągnięte efekty uczenia się oraz liczbę godzin pracy własnej uczestnika. Suplement przygotowany jest zgodnie z europejskimi standardami opisu efektów uczenia się i zawiera informacje wykorzystywane w procedurach uznawania punktów ECTS.

Pokaż więcej

Czego się nauczysz?

  • Kurs pozwala uczestnikom zgłębić różnorodne perspektywy diagnostyczne w psychoterapii. Uczestnicy poznają specyfikę poszczególnych nurtów od analizy myśli w CBT, przez systemowe rozumienie relacji rodzinnych, po humanistyczne skupienie na doświadczeniu osoby. Kurs obejmuje również współczesne podejścia trzeciej fali CBT oraz metody integracyjne. Szczególny nacisk położono na etyczne wymiary diagnozy, uwzględniając kontekst kulturowy i standardy zawodowe. To kompleksowa psychoedukacja poszerzająca rozumienie oceny psychoterapeutycznej i przygotowująca do świadomego wyboru ścieżki psychoterapeutycznej.

Zawartość kursu

Moduł I Nurt poznawczo – behawioralny
Diagnoza w psychoterapii to znacznie więcej niż tylko przypisanie etykiety diagnostycznej. To złożony proces poznawania klienta, rozumienia jego trudności i planowania skutecznej pomocy. Każdy nurt psychoterapeutyczny wypracował własne, unikalne podejście do tego fundamentalnego procesu. Terapia poznawczo-behawioralna skupia się na identyfikacji dysfunkcyjnych wzorców myślenia i zachowania. Nurty humanistyczne kładą nacisk na zrozumienie subiektywnego doświadczenia osoby. Terapia systemowa bada relacje i wzorce rodzinne. Współczesne podejścia trzeciej fali CBT integrują elementy uważności i akceptacji. Każde z tych podejść wnosi inną perspektywę do procesu diagnostycznego. Zrozumienie tych różnic ma kluczowe znaczenie dla każdego, kto pracuje z ludźmi w trudnych sytuacjach życiowych. Pozwala na świadomy wybór najodpowiedniejszego podejścia dla konkretnego klienta oraz lepsze zrozumienie bogactwa możliwości, jakie oferuje współczesna psychoterapia. To wiedza, która poszerza horyzont myślenia o ludzkich problemach i sposobach ich rozwiązywania.

  • Wstęp do CBT
  • Podstawowe założenia teoretyczne
  • Badania nad mechanizmami
  • Opis edukacyjny przypadku Katarzyna zaburzenie lękowe uogulnione
  • Opis edukacyjny przypadku Robert epizot depresji dużej
  • Opis edukacyjny przypadku Julia zaburzenie obsesyjno – kompulsywne (nastolatka)
  • Opis edukacyjny przypadku Adam ataki paniki z agorofobią (młody dorosły )
  • Słownik terminów CBT – plik
  • Kompletny przewodnik praktyczny po zastosowaniu terapii poznawczo-behawioralnej w zaburzeniach lękowych
  • CBT- w depresja przewodnik
  • CBT-Depresja Praktyka
  • Specyfika rozwojowa CBT w populacji młodocianych
  • CBT w traumie i PTSD
  • CBT zastosowanie w uzależnieniach
  • Teoretyczne podstawy zaburzeń osobowości w CBT
  • CBT- zaburzenia snu
  • CBT Zasoby Terapeutyczne.pdf
  • Przykładowe narzędzia CBT
  • Zaznacz PRAWDA lub FAŁSZ dla każdego stwierdzenia.

Moduł II Nurt humanistyczno-egzystencjalny
Nurt humanistyczno-egzystencjalny w psychoterapii stanowi odpowiedź na ograniczenia zarówno psychoanalizy, która koncentruje się na patologii i determinizmie przeszłości, jak i behawioryzmu, który redukuje człowieka do mechanizmów uczenia się. Ten nurt stawia w centrum uwagi całą osobę ludzką, jej potencjał wzrostu, wolność wyboru oraz poszukiwanie sensu i autentyczności w życiu. Podstawowym założeniem tego podejścia jest wiara w naturalną tendencję człowieka do samoaktualizacji i rozwoju. Terapeuci humanistyczno-egzystencjalni widzą problemy psychiczne nie jako choroby do wyleczenia, ale jako blokady na drodze do pełniejszego, bardziej autentycznego życia. Każdy człowiek posiada wrodzoną mądrość i zdolność do zrozumienia siebie oraz dokonywania zdrowych wyborów, jeśli tylko stworzy się mu odpowiednie warunki. Relacja terapeutyczna w tym nurcie opiera się na równości, autentyczności i bezwarunkowej akceptacji. Terapeuta nie jest ekspertem, który diagnozuje i leczy, ale towarzyszem w podróży klienta ku lepszemu poznaniu siebie i realizacji swojego potencjału. Kluczowe znaczenie ma "spotkanie" dwóch ludzi w przestrzeni terapeutycznej prawdziwe, ludzkie spotkanie, które samo w sobie ma moc uzdrawiającą. Nurt ten łączy filozofię egzystencjalną z psychologią humanistyczną, koncentrując się na fundamentalnych pytaniach ludzkiej egzystencji: kim jestem, jaki jest sens mojego życia, jak radzić sobie ze śmiercią, samotnością, wolnością i odpowiedzialnością. To podejście szczególnie skuteczne w pracy z kryzysami egzystencjalnymi, depresją egzystencjalną oraz u osób poszukujących głębszego sensu życia.

Moduł III Terapia systemowa (znana również jako terapia rodzinna)
Terapia systemowa (znana również jako terapia rodzinna lub systemowa) reprezentuje fundamentalną zmianę paradygmatu w psychologii i psychoterapii, przesuwając focus z jednostki na system relacji, w którym funkcjonuje. Ten rewolucyjny nurt, który narodził się w latach 50. XX wieku, zakłada, że problemy psychiczne i emocjonalne nie są wyłącznie sprawą indywidualnej patologii, ale wynikają z dysfunkcyjnych wzorców interakcji w systemach społecznych, przede wszystkim w rodzinie. Podstawowym założeniem terapii systemowej jest przekonanie, że zachowanie każdej osoby można zrozumieć tylko w kontekście systemu, w którym funkcjonuje. System rodzinny nie jest zwykłą sumą jego członków, ale żywym, dynamicznym organizmem, w którym zmiana w jednym elemencie wpływa na wszystkie pozostałe części. Ta perspektywa oznacza, że objaw u jednej osoby może pełnić określoną funkcję dla całego systemu, a jego leczenie wymaga interwencji na poziomie całego systemu relacji. Terapia systemowa czerpie z teorii systemów ogólnych, cybernetyki, teorii komunikacji i antropologii kulturowej, tworząc interdyscyplinarne podejście do zrozumienia ludzkiego funkcjonowania. W przeciwieństwie do tradycyjnych modeli medycznych, które szukają przyczyn problemów w jednostce, terapia systemowa koncentruje się na wzorcach interakcji, komunikacji i organizacji systemu, które podtrzymują problem.

Moduł IV Nurt integracyjny
Nurt integracyjny w psychoterapii reprezentuje jeden z najważniejszych i najbardziej dynamicznie rozwijających się kierunków we współczesnej praktyce terapeutycznej. Powstał jako odpowiedź na rosnącą świadomość ograniczeń pojedynczych podejść teoretycznych oraz potrzebę stworzenia bardziej kompleksowych i elastycznych modeli terapeutycznych, które mogłyby lepiej odpowiadać na złożoność ludzkiego doświadczenia i różnorodność problemów klinicznych. Psychoterapia integracyjna nie jest jednym, jednolitym podejściem, ale raczej metaparadygmatem, który obejmuje różnorodne sposoby łączenia teorii, technik i praktyk z różnych szkół terapeutycznych. Jej podstawowym założeniem jest przekonanie, że żadne pojedyncze podejście terapeutyczne nie jest wystarczające do skutecznego leczenia wszystkich problemów psychicznych u wszystkich klientów. Zamiast tego, skuteczna terapia wymaga elastycznego, dostosowanego do konkretnego przypadku wyboru i kombinacji różnych elementów terapeutycznych. Ruch integracyjny wyłonił się w latach 70. i 80. XX wieku, gdy terapeuci i badacze zaczęli dostrzegać, że dogmatyczne trzymanie się pojedynczych orientacji teoretycznych może ograniczać skuteczność leczenia. Obserwacje kliniczne pokazywały, że doświadczeni terapeuci, niezależnie od deklarowanej orientacji teoretycznej, często spontanicznie łączą elementy z różnych podejść, dostosowując swoje interwencje do konkretnych potrzeb klientów. Współczesna psychoterapia integracyjna opiera się na trzech głównych filarach: integracji teoretycznej (łączenie różnych teorii w spójny model), eklektyzmu technicznym (świadome wybieranie najskuteczniejszych technik z różnych podejść) oraz czynnikach wspólnych (identyfikacja uniwersalnych elementów skutecznej terapii, obecnych we wszystkich efektywnych podejściach).

Moduł V „Trzecia fala” terapii poznawczo-behawioralnej (CBT)
"Trzecia fala" terapii poznawczo-behawioralnej reprezentuje ewolucyjny rozwój w ramach nurtu poznawczo-behawioralnego, który pojawił się w latach dziewięćdziesiątych i dwutysięcznych jako odpowiedź na ograniczenia tradycyjnych podejść CBT. W przeciwieństwie do pierwszej fali (behawioryzm) i drugiej fali (rewolucja poznawcza), trzecia fala charakteryzuje się przesunięciem uwagi z bezpośredniej zmiany treści myśli i zachowań na transformację relacji jednostki z własnymi procesami psychicznymi, emocjami oraz wewnętrznymi stanami. Fundamentalną różnicą między tradycyjną CBT a podejściami trzeciej fali jest sposób pracy z myślami i emocjami. Podczas gdy klasyczna CBT skupia się na identyfikowaniu i modyfikowaniu dysfunkcyjnych wzorców poznawczych i behawioralnych, nowe nurty kładą nacisk na akceptację, uważność i zmianę sposobu reagowania na trudne psychologiczne treści. Zamiast eliminować niepożądane myśli czy uczucia, terapie trzeciej fali uczą, jak funkcjonować z nimi w bardziej adaptacyjny sposób. Te innowacyjne podejścia integrujące elementy z różnych tradycji filozoficznych i duchowych, szczególnie z buddyzmu i praktyk uważności, z empirycznymi metodami współczesnej psychologii. Ta synteza tworzy metody terapeutyczne, które są zarówno głęboko zakorzenione w nauce, jak i otwarte na mądrość tradycyjnych praktyk medytacyjnych. Główne reprezentacje tej fali obejmują Terapię Akceptacji i Zaangażowania (ACT), Dialektyczną Terapię Behawioralną (DBT), Terapię Poznawczą Opartą na Uważności (MBCT) oraz Redukcję Stresu Opartą na Uważności (MBSR).

Moduł VI Nurt Psychodynamiczny
Nurt psychodynamiczny stanowi jedno z fundamentalnych podejść we współczesnej psychoterapii, a jego znaczenie wykracza daleko poza ramy konkretnej szkoły czy techniki pracy. Jest to sposób rozumienia funkcjonowania psychicznego człowieka, który koncentruje się na wewnętrznych procesach psychicznych, ich rozwoju w czasie oraz wpływie relacji interpersonalnych na kształtowanie osobowości i sposobów radzenia sobie z doświadczeniem. Perspektywa psychodynamiczna zakłada, że ludzkie zachowanie, przeżycia emocjonalne i trudności nie są wyłącznie wynikiem bieżących okoliczności, lecz pozostają powiązane z wcześniejszymi doświadczeniami, nieuświadomionymi konfliktami oraz utrwalonymi wzorcami relacyjnymi. W odróżnieniu od podejść skoncentrowanych na szybkim rozwiązaniu problemu lub modyfikacji zachowania, nurt psychodynamiczny kładzie nacisk na rozumienie źródeł trudności oraz ich znaczenia w życiu psychicznym jednostki. Objaw nie jest tu traktowany jako zjawisko przypadkowe ani wyłącznie dysfunkcyjne, lecz jako sygnał procesów wewnętrznych, które pełnią określoną funkcję adaptacyjną. Takie podejście prowadzi do postrzegania trudności psychicznych w sposób bardziej złożony, uwzględniający zarówno wymiar intrapsychiczny, jak i relacyjny. Istotnym elementem myślenia psychodynamicznego jest przekonanie o ciągłości doświadczenia psychicznego. Przeżycia z wczesnych etapów życia, zwłaszcza te związane z relacjami z opiekunami, mają trwały wpływ na sposób postrzegania siebie, innych ludzi oraz świata. Wzorce te nie zawsze są dostępne świadomości, jednak ujawniają się w emocjach, reakcjach interpersonalnych oraz w relacji terapeutycznej. Z tego powodu nurt psychodynamiczny przywiązuje dużą wagę do analizy relacji jako przestrzeni, w której aktualizują się wcześniejsze doświadczenia i nieuświadomione schematy. Współczesna psychoterapia psychodynamiczna nie jest jednolitym systemem, lecz obejmuje szerokie spektrum podejść i koncepcji, które łączy wspólna logika rozumienia człowieka. Obejmuje zarówno klasyczne ujęcia wywodzące się z psychoanalizy, jak i nowoczesne nurty relacyjne, przywiązania czy mentalizacyjne. Wspólnym mianownikiem pozostaje zainteresowanie procesem psychicznym, znaczeniem relacji oraz rolą refleksji i wglądu w zmianie psychicznej. Włączenie nurtu psychodynamicznego do programu przygotowującego do wyboru nurtu psychoterapeutycznego ma na celu zapoznanie uczestników z tym sposobem myślenia, a nie przygotowanie do samodzielnego prowadzenia terapii. Moduł ten pozwala zrozumieć podstawowe założenia, język oraz perspektywę psychodynamiczną, a także świadomie ocenić, na ile taki sposób pracy odpowiada indywidualnym predyspozycjom, wrażliwości oraz dalszym planom rozwojowym. Dzięki temu nurt psychodynamiczny może być postrzegany nie jako zbiór technik, lecz jako spójna koncepcja rozumienia ludzkiej psychiki i procesu zmiany.

Moduł VII TSR (Terapia Skoncentrowana na Rozwiązaniach)

Moduł VIII REKOMENDOWANE KSIĄŻKI
Niniejszy zestaw książek stanowi uzupełnienie programu nauczania oraz umożliwia pogłębienie wiedzy z zakresu poszczególnych orientacji psychoterapeutycznych. Przedstawione pozycje zostały wyselekcjonowane ze względu na ich znaczenie merytoryczne oraz przydatność w praktyce zawodowej. Każdy nurt psychoterapii wymaga gruntownego zrozumienia teoretycznych podstaw filozoficznych oraz metodycznych założeń. Studium wymienionych pozycji pozwala na rozszerzenie kompetencji niezbędnych w profesjonalnym rozwoju przyszłych specjalistów w dziedzinie psychoterapii.

ZAKOŃCZENIE – Certyfikacja
Przedstawiony kurs stanowi kompleksowe wprowadzenie w bogaty i wielowymiarowy świat psychoterapii współczesnej. Poznanie różnorodnych orientacji teoretycznych oraz metodologicznych nie ma na celu jedynie akademickiego zgłębienia wiedzy, lecz przede wszystkim przygotowanie przyszłych specjalistów do świadomego i odpowiedzialnego pełnienia roli terapeuty. Każdy z omawianych nurtów psychoterapeutycznych wnosi unikalne rozumienie ludzkiego cierpienia oraz możliwości jego przezwyciężania. Różnorodność podejść nie powinna być postrzegana jako chaos teoretyczny, lecz jako świadectwo złożoności ludzkiej natury i wielości dróg prowadzących do uzdrowienia. Terapeuta, który rozumie tę różnorodność, posiada szersze spektrum możliwości terapeutycznych oraz głębszą wrażliwość na indywidualne potrzeby swoich klientów. Profesjonalizm w psychoterapii wymaga nie tylko kompetencji technicznych, ale również ciągłego rozwoju osobistego oraz refleksji etycznej. Każda z przedstawionych orientacji podkreśla znaczenie relacji terapeutycznej jako fundamentu procesu zmiany. Bez względu na wybrane podejście teoretyczne, to jakość spotkania między terapeutą a klientem decyduje o skuteczności interwencji. Psychoterapia pozostaje sztuką i nauką jednocześnie nauką w swoich metodach i badaniach empirycznych, sztuką w sposobie bycia z drugim człowiekiem w jego najbardziej wrażliwych momentach.

Oceny i recenzje uczniów

Brak recenzji
Brak recenzji
MindSpace

Want to receive push notifications for all major on-site activities?

✕