Ułatwienia dostępu

PL: 570 828 313 UK: 07934 470589 office@mindspace-edu.com

Psychologia rozwoju i wspieranie sprawczości uczniów

Kategorie: Pedagogika, Psychologia
Lista życzeń Udostępnij

O kursie

Kurs „Psychologia rozwoju i wspieranie sprawczości uczniów” koncentruje się na zagadnieniach związanych z psychologicznymi mechanizmami sprawczości, motywacji i rozwoju ucznia w środowisku szkolnym. Program obejmuje problematykę budowania poczucia własnej skuteczności, autonomii i nastawienia na rozwój, a także rozpoznawania i przełamywania wyuczonej bezradności. Uwzględnia wpływ relacji nauczyciel-uczeń, środowiska rodzinnego i rówieśniczego na sprawczość ucznia oraz psychologiczne podstawy reagowania na trudności emocjonalne, trudności w uczeniu się i kryzysy psychiczne w środowisku szkolnym.

Zakres treści uwzględnia współczesne podejścia psychologiczne i pedagogiczne, ze szczególnym uwzględnieniem praktycznych implikacji dla codziennej pracy nauczyciela, pedagoga i psychologa szkolnego. Program obejmuje również zagadnienia związane z dbaniem o własną sprawczość zawodową nauczyciela, profilaktyką wypalenia zawodowego oraz rozwojem refleksyjności i kompetencji relacyjnych w pracy z uczniami.

Po ukończeniu programu uczestnik otrzymuje imienny certyfikat oraz suplement opisowy dokumentujący zakres tematyczny programu, osiągnięte efekty uczenia się oraz liczbę godzin pracy własnej uczestnika. Suplement przygotowany jest zgodnie z europejskimi standardami opisu efektów uczenia się i zawiera informacje wykorzystywane w procedurach uznawania punktów ECTS.

 

Pokaż więcej

Czego się nauczysz?

  • Kurs wyposaża nauczycieli i pedagogów w wiedzę psychologiczną niezbędną do rozumienia rozwoju ucznia na każdym etapie edukacji. Łączy teorię z praktyką, pokazując jak mechanizmy rozwojowe przekładają się na codzienne sytuacje w klasie i jak świadomie wspierać sprawczość każdego ucznia.

Zawartość kursu

MODUŁ 1 Podstawy psychologii rozwoju
Psychologia rozwoju jest nauką zajmującą się badaniem zmian zachodzących w człowieku w ciągu całego jego życia. Jej przedmiotem są prawidłowości rządzące tymi zmianami, mechanizmy je wywołujące oraz czynniki, które na ich przebieg wpływają. Jako dyscyplina naukowa wyodrębniła się na przełomie XIX i XX wieku, kiedy systematyczne obserwacje dzieci prowadzone między innymi przez Wilhelma Preyera, który w 1882 roku opublikował pionierskie dzienniki obserwacyjne własnego syna nadały badaniom nad rozwojem charakter naukowy, odróżniając je od wcześniejszych, filozoficznych spekulacji na temat natury dziecka. Współczesna psychologia rozwoju czerpie z wielu dyscyplin biologii, neurobiologii, socjologii, antropologii i językoznawstwa co czyni ją nauką z gruntu interdyscyplinarną, której pełne zrozumienie wymaga znajomości szerokiego kontekstu naukowego. Centralnym pojęciem psychologii rozwoju jest zmiana nie każda zmiana, lecz zmiana o charakterze kierunkowym, relatywnie trwałym i prowadzącym do jakościowo nowego poziomu organizacji psychicznej. Psycholodzy rozwojowi odróżniają zmiany rozwojowe od zmian sytuacyjnych i przypadkowych, wskazując, że zmiana rozwojowa jest wynikiem współdziałania procesów dojrzewania biologicznego i uczenia się w szerokim znaczeniu tego słowa. Dojrzewanie dostarcza biologicznego podłoża i wyznacza okna możliwości, w których określone doświadczenia wywierają największy wpływ na rozwijający się organizm i umysł. Uczenie się dostarcza treści, która wypełnia te możliwości i nadaje im konkretny kształt. Żaden z tych procesów nie może być rozpatrywany w oderwaniu od drugiego mózg pozbawiony odpowiedniej stymulacji środowiskowej nie realizuje swojego genetycznego potencjału, a środowisko nie wywiera trwałego wpływu rozwojowego bez gotowości biologicznej organizmu do jego przyjęcia. Psychologia rozwoju posługuje się kilkoma podstawowymi metodami badawczymi, które odróżniają ją od innych działów psychologii. Plan poprzeczny polega na badaniu w tym samym czasie grup osób w różnym wieku i porównywaniu ich wyników w celu wnioskowania o zmianach rozwojowych. Jest metodą ekonomiczną i szybką, lecz obarczają ją błędy wynikające z efektu kohorty grupy w różnym wieku różnią się nie tylko wiekiem, lecz również historycznymi doświadczeniami pokoleniowymi, co może zaburzać wnioski o zmianach rozwojowych. Plan podłużny polega na badaniu tych samych osób wielokrotnie w długich odstępach czasu, co pozwala na śledzenie indywidualnych trajektorii rozwoju i jest metodą znacznie bardziej trafną niż plan poprzeczny. Jego wadą jest czasochłonność i kosztowność oraz ryzyko zjawiska odpadu próby część uczestników rezygnuje z udziału w badaniu w trakcie jego trwania, co może zaburzać reprezentatywność wyników. Plan sekwencyjny łączy zalety obydwu podejść przez jednoczesne badanie kilku kohort wiekowych w sposób podłużny, co pozwala na oddzielenie efektów wieku, kohorty i czasu pomiaru. Psychologia rozwoju stawia przed sobą cztery zasadnicze cele. Pierwszym jest opis możliwie dokładna charakterystyka zachowań i procesów psychicznych typowych dla poszczególnych etapów życia. Drugim jest wyjaśnienie identyfikacja mechanizmów i czynników odpowiedzialnych za obserwowane zmiany rozwojowe. Trzecim jest przewidywanie formułowanie trafnych prognoz dotyczących dalszego przebiegu rozwoju na podstawie wiedzy o jego aktualnym stanie i warunkach środowiskowych. Czwartym jest optymalizacja tworzenie warunków środowiskowych i interwencji wspierających pomyślny przebieg rozwoju i zapobiegających jego zaburzeniom. Ten ostatni cel nadaje psychologii rozwoju jej stosowany wymiar i czyni ją nauką bezpośrednio użyteczną dla nauczycieli, pedagogów, psychologów szkolnych i wszystkich profesjonalistów pracujących z dziećmi i młodzieżą.

  • Literatura zalecana
  • Efekty kształcenia
  • Kluczowe teorie rozwoju (Piaget, Erikson, Vygotsky)
  • Etapy rozwoju poznawczego dziecka
  • Rozwój emocjonalny i społeczny
  • Neurobiologia uczenia się jak mózg przetwarza wiedzę i buduje kompetencje
  • Film do zadania dydaktycznego
    00:00
  • Zadanie do wysłuchanego materiału
  • Różnice indywidualne w rozwoju uczniów
  • Kryzysy rozwojowe i ich znaczenie
  • Rozwój ucznia w kontekście szkolnym
  • Czynniki wspierające i hamujące rozwój
  • Rola nauczyciela i pedagoga w procesie rozwoju
  • Plik do pobrania Koncepcje rozwoju psychicznego
  • Case study – analiza sytuacji ucznia w okresie adolescencji który traci motywację i sprawczość po przejściu do szkoły średniej
  • Arkusz pracy – identyfikacja etapu rozwojowego wybranych uczniów i jego wpływu na ich poczucie sprawczości
  • Film jak działa umysł nastolatka
    00:00
  • Proszę zaznaczyć prawidłową odpowiedz Prawda /Fałsz

MODUŁ 2 Teorie uczenia się i ich zastosowanie w edukacji
Uczenie się stanowi jedno z fundamentalnych zagadnień psychologii oraz nauk o edukacji, będąc procesem warunkującym rozwój poznawczy, emocjonalny i społeczny człowieka na wszystkich etapach życia. Próby jego wyjaśnienia doprowadziły do powstania wielu teorii, które różnią się zarówno rozumieniem mechanizmów uczenia się, jak i przyjmowanymi założeniami dotyczącymi roli jednostki, środowiska oraz interakcji społecznych. Każda z tych perspektyw akcentuje odmienne aspekty procesu nabywania wiedzy i umiejętności, oferując jednocześnie specyficzne implikacje dla praktyki edukacyjnej. Teorie uczenia się nie funkcjonują wyłącznie jako abstrakcyjne modele teoretyczne, lecz stanowią podstawę konkretnych decyzji dydaktycznych podejmowanych przez nauczycieli. Przyjęcie określonej koncepcji uczenia się wpływa na sposób formułowania celów edukacyjnych, dobór metod pracy, konstrukcję zadań, ocenę postępów ucznia oraz rozumienie trudności pojawiających się w procesie nauczania. To, czy uczenie się jest postrzegane jako efekt wzmocnień, przetwarzania informacji, aktywnego konstruowania wiedzy czy procesu społecznego, determinuje charakter relacji edukacyjnej oraz strukturę środowiska uczenia się. Współczesna edukacja funkcjonuje w warunkach pluralizmu teoretycznego, w którym poszczególne teorie uczenia się nie są traktowane jako wzajemnie wykluczające się, lecz jako komplementarne ramy interpretacyjne. Pozwalają one analizować różne poziomy i wymiary uczenia się, od obserwowalnych zachowań, przez procesy poznawcze, aż po znaczenie interakcji społecznych i kontekstu kulturowego. Zrozumienie tych teorii umożliwia bardziej świadome projektowanie sytuacji dydaktycznych oraz krytyczną refleksję nad skutecznością stosowanych metod nauczania.

MODUŁ 3 Sprawczość ucznia ,czym jest i dlaczego ma znaczenie

MODUŁ 4 Relacja nauczyciel-uczeń jako fundament sprawczości

MODUŁ 5 Emocje w szkole a funkcjonowanie ucznia

MODUŁ 6 Trudności w uczeniu się a sprawczość jak wspierać ucznia

MODUŁ 7 Motywacja i zaangażowanie ucznia

Moduł 8 Funkcjonowanie nauczyciela w systemie edukacyjnym

Oceny i recenzje uczniów

Brak recenzji
Brak recenzji

Want to receive push notifications for all major on-site activities?

✕