Ułatwienia dostępu

Imieniny: Name day: Іменини: Infolinia: Hotline: Гаряча лінія: pon.–pt. 8:00–16:00 Mon–Fri 8:00–16:00 Пн–Пт 8:00–16:00 PL: 570 828 313 UK: 07934 470589 office@mindspace-edu.com

Interdyscyplinarne podejście do edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną

Lista życzeń Udostępnij
Udostępnij kurs
Odnośnik strony
Udostępnij w mediach społecznościowych

O kursie

Interdyscyplinarne podejście do edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną” koncentruje się na zagadnieniach związanych z diagnozą funkcjonalną, planowaniem i realizacją oddziaływań edukacyjnych oraz rehabilitacyjnych wobec osób z niepełnosprawnością intelektualną. Program obejmuje problematykę rozwoju poznawczego, emocjonalnego i społecznego, funkcjonowania adaptacyjnego, metod wspierania uczenia się, komunikacji oraz samodzielności, a także współpracy interdyscyplinarnej w systemie edukacji, terapii i rehabilitacji.

Zakres treści uwzględnia współczesne podejścia psychologiczne, pedagogiczne i rehabilitacyjne, ze szczególnym uwzględnieniem praktycznych implikacji dla pracy z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi.

Po ukończeniu programu uczestnik otrzymuje imienny certyfikat oraz suplement opisowy dokumentujący zakres tematyczny programu, osiągnięte efekty uczenia się oraz liczbę godzin pracy własnej uczestnika. Suplement przygotowany jest zgodnie z europejskimi standardami opisu efektów uczenia się i zawiera informacje wykorzystywane w procedurach uznawania punktów ECTS

Pokaż więcej

Czego się nauczysz?

  • Po ukończeniu kursu uczestnicy będą posiadali wiedzę oraz umiejętności niezbędne do rozumienia specyfiki funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną w obszarze rozwoju poznawczego, emocjonalnego, społecznego i adaptacyjnego, analizowania potrzeb edukacyjnych i rehabilitacyjnych na podstawie danych diagnostycznych oraz obserwacji funkcjonalnej, planowania i realizowania adekwatnych oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych w ujęciu interdyscyplinarnym z uwzględnieniem indywidualnych możliwości i ograniczeń, stosowania metod i strategii wspierających procesy uczenia się, komunikacji, rozwoju samodzielności oraz kompetencji społecznych, a także współpracy w zespołach interdyscyplinarnych działających w obszarze edukacji, terapii i rehabilitacji oraz dokonywania krytycznej analizy stosowanych metod, narzędzi i form pracy wraz z oceną skuteczności podejmowanych działań.

Zawartość kursu

Moduł 1 : Podstawy interdyscyplinarnego rozumienia niepełnosprawności intelektualnej
Moduł wprowadzający stanowi wprowadzenie teoretyczne do interdyscyplinarnego rozumienia niepełnosprawności intelektualnej w kontekście edukacyjnym i rehabilitacyjnym. Jego celem jest uporządkowanie podstawowych pojęć, koncepcji oraz modeli interpretacyjnych funkcjonujących w obszarze pedagogiki specjalnej, psychologii oraz nauk społecznych. W module omawiane są współczesne sposoby postrzegania niepełnosprawności intelektualnej, z uwzględnieniem perspektywy funkcjonowania osoby w środowisku edukacyjnym, społecznym i instytucjonalnym. Szczególny nacisk położony jest na znaczenie podejścia interdyscyplinarnego, rozumianego jako integracja różnych obszarów wiedzy w planowaniu oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych, a także na etyczne aspekty pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Odwołania do publikacji naukowych mają charakter informacyjny i edukacyjny oraz prowadzą do ogólnodostępnych źródeł zewnętrznych.

  • Cel modułu – Efekty kształcenia po ukończeniu modułu
  • Niepełnosprawność intelektualna jako złożone zjawisko rozwojowe, edukacyjne i społeczne
  • Ewolucja podejść do niepełnosprawności intelektualnej od modeli medycznych do podejścia funkcjonalnego i środowiskowego
  • Studium przypadku – Adaptacja, samodzielność i jakość życia osoby z niepełnosprawnością intelektualną w kontekście oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych
  • Klasyfikacje niepełnosprawności intelektualnej i ich znaczenie dla edukacji oraz rehabilitacji
  • Rozwój poznawczy osób z niepełnosprawnością intelektualną mechanizmy, ograniczenia i potencjał rozwojowy
  • Funkcjonowanie emocjonalne i społeczne osób z niepełnosprawnością intelektualną w kontekście edukacyjnym i rehabilitacyjnym
  • Adaptacja, samodzielność i jakość życia osób z niepełnosprawnością intelektualną jako cele oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych
  • Rola środowiska rodzinnego, edukacyjnego i społecznego w funkcjonowaniu osób z niepełnosprawnością intelektualną
  • Interdyscyplinarność w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną współpraca specjalistów i integracja oddziaływań
  • Znaczenie diagnozy funkcjonalnej w planowaniu edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną
  • Etyczne i społeczne aspekty pracy edukacyjnej i rehabilitacyjnej z osobami z niepełnosprawnością intelektualną
  • Case study : Analiza funkcjonowania osoby z niepełnosprawnością intelektualną w kontekście edukacyjnym i społecznym
  • Zadanie dydaktyczne
  • Karty pracy
  • Zalecana Literatura

Moduł 2 : Funkcjonowanie poznawcze i procesy uczenia się osób z niepełnosprawnością intelektualną
Złożoność procesów mentalnych odpowiedzialnych za nabywanie, przetwarzanie, przechowywanie oraz wykorzystywanie informacji w adaptacji do wymagań środowiskowych wymaga dogłębnej analizy w kontekście ograniczeń intelektualnych. Współczesne rozumienie tej problematyki wykracza daleko poza tradycyjne, psychometryczne ujęcie inteligencji, koncentrując się na analizie specyficznych wzorców przetwarzania informacji, mechanizmów kompensacyjnych oraz potencjału plastyczności neuronalnej. Procesy nabywania wiedzy wymagają szczegółowej analizy neurobiologicznych podstaw uczenia się, mechanizmów konsolidacji pamięci oraz specyfiki transferu umiejętności między różnymi domenami poznawczymi. Niepełnosprawność intelektualna nie stanowi homogenicznej kategorii, ale obejmuje heterogeniczny zbiór syndromów charakteryzujących się odmiennymi profilami poznawczymi, co determinuje konieczność zindywidualizowanego podejścia do rozumienia oraz wspierania procesów edukacyjnych. Neuropsychologiczne badania ostatnich dekad dostarczyły fundamentalnych dowodów na plastyczność układu nerwowego oraz możliwość optymalizacji funkcjonowania intelektualnego poprzez targeted interwencje edukacyjne i rehabilitacyjne. Zrozumienie tych mechanizmów stanowi kluczowy element projektowania skutecznych strategii wspierania rozwoju oraz maksymalizacji potencjału adaptacyjnego jednostki.

Moduł 3 : Funkcjonowanie emocjonalne i społeczne osób z niepełnosprawnością intelektualną
Funkcjonowanie emocjonalne i społeczne osób z niepełnosprawnością intelektualną obejmuje kilka kluczowych obszarów, które będą przedmiotem szczegółowej analizy w kolejnych częściach kursu. Pierwszy z nich dotyczy specyfiki budowania i utrzymywania relacji interpersonalnych sposobu w jaki osoby z niepełnosprawnością intelektualną nawiązują kontakt, wyrażają przywiązanie i radzą sobie z trudnościami relacyjnymi, takimi jak odrzucenie, konflikt czy rozstanie. Obszar ten obejmuje zarówno relacje z osobami bliskimi i opiekunami, jak i z rówieśnikami oraz szerszym środowiskiem społecznym. Drugi obszar odnosi się do zdolności rozpoznawania i wyrażania emocji w kontaktach społecznych ze szczególnym uwzględnieniem trudności komunikacyjnych, które sprawiają że życie emocjonalne osoby z niepełnosprawnością intelektualną bywa niewidoczne lub błędnie odczytywane przez otoczenie. Trzeci obszar koncentruje się na funkcjonowaniu w grupie rówieśniczej oraz w środowisku rodzinnym w tym na dynamice ról, jakie osoby z niepełnosprawnością intelektualną zajmują w tych systemach, oraz na wpływie jakości tych środowisk na ich dobrostan emocjonalny i możliwości rozwoju społecznego. Odrębnym i niezwykle istotnym zagadnieniem są wyzwania związane z dorosłością seksualność, samostanowienie, życie zawodowe i prawo do tworzenia własnych relacji intymnych obszary, w których potrzeby osób z niepełnosprawnością intelektualną są często ignorowane lub traktowane jako nieistotne. Kolejny obszar obejmuje podatność tej grupy na zaburzenia psychiczne współwystępujące z niepełnosprawnością intelektualną, specyfikę ich obrazu i trudności diagnostyczne wynikające z tzw. przesłaniania diagnostycznego, czyli tendencji do przypisywania wszystkich objawów samej niepełnosprawności z pominięciem możliwości współwystępowania odrębnych zaburzeń psychicznych wymagających specjalistycznego wsparcia terapeutycznego. Całość tej problematyki osadzona jest w szerszym kontekście społecznym w fundamentalnym pytaniu o rzeczywistą inkluzję, autonomię i prawo do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym osób z niepełnosprawnością intelektualną. Kontekst ten wyznacza nie tylko ramy etyczne dla praktyki terapeutycznej i opiekuńczej, lecz także określa warunki, w jakich możliwe jest realizowanie potencjału emocjonalnego i społecznego tej grupy potencjału, który przez długi czas pozostawał niedostrzegany i niedoceniany zarówno przez naukę, jak i przez praktykę.

Moduł 4: Samodzielność, adaptacja i jakość życia osób z niepełnosprawnością intelektualną
Samodzielność, adaptacja i jakość życia to trzy pojęcia które w pedagogice specjalnej i psychologii rehabilitacji tworzą nierozerwalną triadę i które przez długi czas były traktowane jako odrębne obszary zainteresowania różnych dyscyplin. Współczesne podejście do wsparcia osób z niepełnosprawnością intelektualną odchodzi od tego fragmentarycznego oglądu na rzecz zintegrowanej perspektywy, w której samodzielność funkcjonalna jest rozumiana jako warunek adaptacji, adaptacja jako mechanizm umożliwiający uczestnictwo, a uczestnictwo jako fundament jakości życia. Model jakości życia Schalocka i Verdugo, stanowiący dziś jeden z najszerzej stosowanych frameworków w planowaniu wsparcia, definiuje jakość życia nie przez pryzmat możliwości poznawczych osoby ani stopnia jej niepełnosprawności, lecz przez pryzmat subiektywnego dobrostanu, dostępu do znaczących relacji, możliwości samostanowienia i włączenia w życie społeczności. Ta zmiana ontologiczna od pytania czego osoba nie potrafi do pytania jak żyje i co dla niej ważne reorganizuje całą logikę oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych.

Moduł : 5 Komunikacja i funkcjonowanie językowe osób z niepełnosprawnością intelektualną
Komunikacja stanowi jeden z najbardziej złożonych i diagnostycznie znaczących obszarów funkcjonowania osób z niepełnosprawnością intelektualną. Jej specyfika wynika z wielowymiarowego charakteru procesu językowego obejmującego wymiar fonologiczny, morfosyntaktyczny, semantyczny i pragmatyczny oraz z faktu, że każdy z tych wymiarów może być dotknięty w odmiennym stopniu i w odmienny sposób w zależności od etiologii niepełnosprawności, jej nasilenia, środowiska językowego osoby i historii wsparcia komunikacyjnego. Podstawowym rozróżnieniem porządkującym rozumienie funkcjonowania językowego w tej populacji jest odróżnienie kompetencji językowej od wykonania językowego. Badania Lehnera i współpracowników (2011) wykazały, że osoby z niepełnosprawnością intelektualną często dysponują wyższą kompetencją bierną niż czynną rozumieją więcej, niż są w stanie samodzielnie wyprodukować. Ocena funkcjonowania komunikacyjnego oparta wyłącznie na obserwacji mowy spontanicznej systematycznie zaniża rzeczywiste możliwości tych osób, co ma bezpośrednie konsekwencje diagnostyczne i praktyczne. Profil językowy nie jest jednorodny ani nie sprowadza się do globalnego opóźnienia wszystkich funkcji w równym stopniu. Różne etiologię niepełnosprawności intelektualnej generują odmienne profile językowe zarówno w zakresie rozumienia, ekspresji, jak i pragmatyki komunikacyjnej. Romski i Sevcik (2005) wskazują, że wczesna interwencja komunikacyjna, uwzględniająca indywidualny profil językowy i środowisko naturalne osoby, jest jednym z najsilniejszych predyktorów długofalowego funkcjonowania społecznego i adaptacyjnego. Komunikacja nie jest zatem wyłącznie obszarem diagnozy jest fundamentem, na którym opiera się samodzielność, sprawczość i jakość życia osoby z niepełnosprawnością intelektualną.

Moduł 6 : Edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną planowanie i realizacja oddziaływań
Edukacja i rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną stanowią obszar, w którym teoria pedagogiczna, wiedza neuropsychologiczna i praktyka terapeutyczna spotykają się z fundamentalnymi pytaniami o naturę człowieka, jego potencjał rozwojowy i prawo do pełnego uczestnictwa w życiu społecznym. Pytania te nie mają charakteru abstrakcyjnego mają bezpośrednie przełożenie na decyzje podejmowane każdego dnia przez nauczycieli, terapeutów, rodziców i specjalistów pracujących z osobami z niepełnosprawnością intelektualną. Od jakości tych decyzji zależy w znacznej mierze jakość życia osób, których dotyczą. Niepełnosprawność intelektualna nie jest jednolitym zjawiskiem, które można opisać jedną definicją i jedną strategią wsparcia. Jest zróżnicowanym spektrum stanów wynikających z różnorodnych etiologii, charakteryzującym się odmiennym profilem mocnych stron i obszarów wymagających wsparcia u każdej osoby. Współczesne podejście do niepełnosprawności intelektualnej zakorzenione w modelu biopsychospołecznym i koncepcji Światowej Organizacji Zdrowia zawartej w Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF, 2001) odchodzi od rozumienia niepełnosprawności jako właściwości jednostki na rzecz rozumienia jej jako zjawiska wynikającego z interakcji między właściwościami osoby a warunkami środowiskowymi. Takie ujęcie zmienia radykalnie pytanie stawiane przez praktykę edukacyjną i rehabilitacyjną: zamiast pytać wyłącznie o to, co należy zmienić w osobie, zadaje się pytanie o to, jak przekształcić środowisko, aby stało się przestrzenią umożliwiającą rozwój, uczestnictwo i samostanowienie. Historia edukacji osób z niepełnosprawnością intelektualną jest historią stopniowego odchodzenia od modelu segregacyjnego w kierunku modelu włączającego. Pierwsze instytucje kształcące osoby z niepełnosprawnością intelektualną powstawały w Europie w XIX wieku i opierały się na założeniu, że osoby te wymagają izolacji od głównego nurtu społecznego oraz specjalistycznej opieki prowadzonej w wydzielonych placówkach. Édouard Séguin, uznawany za pioniera pedagogiki specjalnej, już w połowie XIX wieku zakwestionował dominujące w ówczesnej myśli medycznej i pedagogicznej przekonanie o braku możliwości uczenia się osób z niepełnosprawnością intelektualną, wykazując, że odpowiednio dobrana metoda sensoryczno-motoryczna pozwala na rozwijanie podstawowych kompetencji poznawczych i społecznych (Séguin, 1846). Jego praca wytyczyła kierunek, w którym myśl pedagogiczna podążała przez kolejne dziesięciolecia kierunek oparty na uznaniu plastyczności rozwojowej i zdolności do uczenia się jako właściwości człowieka niezależnej od stopnia niepełnosprawności. Współczesna pedagogika specjalna, a w jej ramach oligofrenopedagogika jako subdyscyplina zajmująca się edukacją i rehabilitacją osób z niepełnosprawnością intelektualną, czerpie z dorobku wielu dyscyplin naukowych. Neuropsychologia dostarcza wiedzy o specyfice procesów poznawczych, mechanizmach pamięci, uwagi i uczenia się u osób z różnym stopniem i etiologią niepełnosprawności intelektualnej. Psychologia rozwojowa przede wszystkim teoria Lwa Wygotskiego o strefie najbliższego rozwoju dostarcza fundamentalnego narzędzia konceptualnego pozwalającego myśleć o potencjale edukacyjnym nie jako o stałej właściwości osoby, lecz jako o dynamicznym obszarze kształtowanym przez jakość interakcji z kompetentnym partnerem (Wygotski, 1978). Analiza zachowania stosowanego dostarcza sprawdzonych metodologicznie technik nauczania, budowania nowych umiejętności i modyfikowania zachowań utrudniających uczenie się. Terapia zajęciowa i fizjoterapia poszerzają zakres oddziaływań rehabilitacyjnych na sferę motoryczną, sensoryczną i codziennego funkcjonowania. Edukacja osób z niepełnosprawnością intelektualną nie może być rozumiana jako wyłącznie przekazywanie wiedzy akademickiej lub kształtowanie podstawowych umiejętności szkolnych. Obejmuje ona rozwijanie kompetencji komunikacyjnych, społecznych i adaptacyjnych niezbędnych do funkcjonowania w codziennym życiu, budowanie poczucia sprawczości i autonomii, a także kształtowanie umiejętności umożliwiających jak najpełniejsze uczestnictwo w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym. Wehmeyer (1996) wskazuje, że samostanowienie rozumiane jako zdolność do działania jako główna sprawcza siła we własnym życiu stanowi nadrzędny cel wszelkich oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych kierowanych do osób z niepełnosprawnością intelektualną. Cel ten wyznacza perspektywę, z której należy oceniać skuteczność każdej interwencji: nie to, czy osoba opanowała określony materiał, lecz to, czy jest w stanie korzystać z nabytych kompetencji w sposób, który poszerza jej autonomię i poprawia jakość jej życia. Rehabilitacja osób z niepełnosprawnością intelektualną obejmuje zarówno wymiar medyczny, jak i społeczny. Rehabilitacja medyczna koncentruje się na minimalizowaniu funkcjonalnych konsekwencji uszkodzeń układu nerwowego, rozwijaniu kompetencji ruchowych i sensorycznych oraz leczeniu chorób współwystępujących, które u osób z niepełnosprawnością intelektualną pojawiają się z istotnie wyższą częstotliwością niż w populacji ogólnej. Rehabilitacja społeczna zmierza do rozwijania kompetencji umożliwiających uczestnictwo w życiu społecznym, budowania sieci wsparcia i przystosowywania środowiska do potrzeb osoby. Oba wymiary są nierozerwalnie splecione ograniczenia w zakresie motoryki lub komunikacji przekładają się bezpośrednio na możliwości uczestnictwa społecznego, a izolacja społeczna spowalnia rozwój kompetencji poznawczych i komunikacyjnych. Skuteczna rehabilitacja musi uwzględniać oba wymiary równolegle, planując oddziaływania w sposób spójny i wzajemnie uzupełniający się.

Moduł 7 :Współpraca z rodziną i środowiskiem społecznym osób z niepełnosprawnością intelektualną
Relacja między jakością środowiska życia osoby z niepełnosprawnością intelektualną a efektywnością oddziaływań edukacyjnych i rehabilitacyjnych jest jednym z najbardziej empirycznie ugruntowanych wniosków współczesnej pedagogiki specjalnej. Oddziaływania podejmowane przez specjalistów bez względu na ich metodyczną poprawność i intensywność przynoszą efekty ograniczone i nietrwałe, jeżeli środowisko rodzinne i społeczne, w którym osoba funkcjonuje przez zdecydowaną większość swojego czasu, nie podtrzymuje nabywanych kompetencji, nie stwarza warunków do ich stosowania i nie angażuje się aktywnie w realizację celów wyznaczonych przez program wsparcia. Zrozumienie tej zależności wymaga odejścia od modelu, w którym rodzina jest odbiorcą zaleceń formułowanych przez specjalistów, w kierunku modelu, w którym jest ich równoprawnym uczestnikiem podmiotem posiadającym własną wiedzę o osobie, własne zasoby i własne ograniczenia, które muszą być uwzględnione, jeżeli planowanie wsparcia ma być rzetelne. Bronfenbrenner (1979) wykazał, że rozwój człowieka jest funkcją interakcji między jednostką a systemem środowisk, w których uczestniczy, i że zmiana funkcjonowania jednostki wymaga równoległej zmiany właściwości tych środowisk. W odniesieniu do osób z niepełnosprawnością intelektualną oznacza to, że program edukacyjny lub rehabilitacyjny opracowany bez uwzględnienia rzeczywistych możliwości środowiska rodzinnego i społecznego jest programem zaprojektowanym dla abstrakcyjnej osoby w abstrakcyjnym kontekście nie dla konkretnego człowieka żyjącego w konkretnych warunkach. Dunst i współpracownicy (2001) potwierdzili empirycznie, że interwencje osadzone w naturalnych środowiskach życia osoby i angażujące jej rodzinę jako aktywnego uczestnika przynoszą trwalsze efekty niż interwencje realizowane wyłącznie w warunkach placówki, niezależnie od poziomu metodycznej poprawności tych ostatnich. Zasadność systematycznej współpracy z rodziną i środowiskiem społecznym wynika ponadto z asymetrii dostępu do wiedzy o osobie. Specjalista dysponuje wiedzą ekspercką o metodach, narzędziach i procesach lecz rodzina i osoby z najbliższego otoczenia dysponują wiedzą, której żaden specjalista nie jest w stanie zgromadzić w czasie sesji terapeutycznych: wiedzą o codziennym funkcjonowaniu osoby we wszystkich kontekstach jej życia, o jej preferencjach, rytmach, lękach i zasobach motywacyjnych, o warunkach, w których ujawnia kompetencje niewidoczne w środowisku placówki. Integracja obu tych rodzajów wiedzy jest warunkiem koniecznym planowania, które jest jednocześnie metodycznie rzetelne i realistycznie zakorzenione w życiu osoby.

Moduł 8 : System edukacji oraz rozwiązania instytucjonalne w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną
Rozumiem, krótkie rzeczowe wprowadzenie, które tylko zakreśla ramy całego tematu i zapowiada to, co będzie opisywane szczegółowo. System wsparcia osób z niepełnosprawnością intelektualną obejmuje zróżnicowany i wielopoziomowy zespół rozwiązań instytucjonalnych, prawnych i organizacyjnych, których zadaniem jest zapewnienie tej grupie dostępu do edukacji, rehabilitacji i uczestnictwa społecznego na wszystkich etapach życia. Nie jest to system jednorodny ani w pełni spójny. Składa się z instytucji o różnym charakterze prawnym, odmiennych źródłach finansowania i zróżnicowanym zakresie działania, które w idealnym modelu powinny tworzyć ciągłą, skoordynowaną ścieżkę wsparcia, a w praktyce nierzadko funkcjonują równolegle, bez wystarczającej komunikacji i koordynacji między sobą. Architekturę tego systemu można opisać przez pryzmat czterech wymiarów. Pierwszym jest wymiar prawny, obejmujący akty normatywne krajowe i międzynarodowe wyznaczające prawa osób z niepełnosprawnością intelektualną i zobowiązania państwa wobec tej grupy. Drugim jest wymiar edukacyjny, obejmujący rozwiązania instytucjonalne towarzyszące osobie z niepełnosprawnością intelektualną od wczesnego dzieciństwa przez kolejne etapy kształcenia aż do zakończenia edukacji formalnej. Trzecim jest wymiar rehabilitacyjny i aktywizacyjny, obejmujący instytucje i programy wspierające funkcjonowanie społeczne, zawodowe i środowiskowe dorosłych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Czwartym jest wymiar koordynacyjny, dotyczący mechanizmów, które mają zapewniać spójność i ciągłość wsparcia w przejściach między poszczególnymi etapami i instytucjami. Zrozumienie każdego z tych wymiarów oddzielnie, a przede wszystkim zrozumienie ich wzajemnych relacji i napięć między nimi, jest warunkiem kompetentnego poruszania się w systemie i skutecznego działania na rzecz osoby z niepełnosprawnością intelektualną i jej rodziny.

Moduł 9 : Prawo, etyka i odpowiedzialność zawodowa w pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną

Moduł 10 : Integracja wiedzy oraz interdyscyplinarne podejście do edukacji i rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną

Oceny i recenzje uczniów

Brak recenzji
Brak recenzji

Want to receive push notifications for all major on-site activities?

✕